PXOM Nigrán

ENTREVISTA RAMÓN LUEJE
O PAIS. P. L. - Santiago - 15/01/2007

O director xeral de Urbanismo, Ramón Lueje (Avilés, 1958), lidera a loita contra a presión inmobiliaria na costa, con medidas como a prohibición de construír a menos de 500 metros do mar. Agora anuncia límites contra o expansionismo urbano que propoñen moitos concellos e censura a existencia de alcaldes con intereses na promoción e construción de vivendas.
"Ser alcalde e, á vez, promotor e constructor inmobiliario non me parece ético nin estético"

Pregunta. ¿Pódense moderar desde a Xunta os desenvolvementos urbanísticos que prevén moitos plans xerais?
Resposta. As Directrices de ordenación do territorio van fixar os criterios para dimensionar os crecementos urbanos. Non pode ser unha norma xeral, senón atendendo as variables e as características de cada concello. Trátase de establecer os criterios que permitan fixar ese tope. Quedará á decisión municipal fixar uns limiares, pero conforme a unhas Directrices de ordenación territorial fixadas pola comunidade autónoma.
P. ¿Tan mal estaba o urbanismo na costa para ter que prohibir que se constrúa a menos de 500 metros do mar?
R. Era necesario. Temos unha situación que é o resultado dun coñecemento do territorio por unha situación dramática como a do Prestige. Ríalas Baixas xa tiñan unha colonización e un uso constructivo, pero o que ocorre na Costa dá Morte e a Mariña de Lugo é unha presión inmobiliaria moi forte. Mellóraa das infraestructuras, ademais, facilita o acceso a eses territorios. En moi pouco tempo danse peticións de licenzas que superan os desenvolvementos deses municipios xa non dun ano, senón de cinco acumulados.
P. ¿Con que consecuencias?
R. Permanecen en vigor moitos modelos municipais desarrollistas, expansionistas, que no seu ejecución non entrañaron problemas porque non había demandas edificatorias. Pero agora estanse dando licenzas en malas condicións. Non é razoable desde a sostenibilidad que concellos de menos de 4.000 habitantes dean nun ano 6.000 licenzas para outras tantas vivendas. Nin A Coruña nin Vigo chegan a eses niveis. É difícil de entender que en tan pouco tempo póidase soportar esa presión inmobiliaria, co que supón de dotación de servizos de auga, abastecemento, enerxía, zonas verdes, equipamientos... Iso aboca a un crecemento non só insostenible, senón desordenado, carente dos mínimos estándares de calidade que hoxe a lexislación urbanística galega consagra.
P. Algo parecido ao que xa pasaba noutras partes do litoral español.
R. Todo isto é consecuencia de que outras zonas do litoral español esgotaron a capacidade de desenvolvemento, e están cuestionando eses modelos. É o caso do Levante ou da costa de Andalucía. Se a iso engadimos que o chan en Galicia é máis barato, temos un basculamiento da promoción inmobiliaria cara a Galicia. O noso territorio é dun atractivo singular. O problema é que se o destruímos por sobreexplotación, perderemos esa riqueza.
P. ¿Tamén os modos basculan cara a Galicia?, ¿hase marbellizado o urbanismo galego?
R. Se se refire a especulación e corrupción, no urbanismo, no momento no que se xeran tan enormes plusvalías, eses fenómenos lamentablemente están indo asociados. Pero detectar os niveis que se coñecen de Marbella, aquí, non.
P. ¿Hai depredación do territorio?
R. Hai unha falta de sentimento e de recoñecemento do territorio como o que é: unha dos nosos principais acenos de identidade. Polos alcaldes, pero sobre todo socialmente, porque o urbanismo incumbe a toda a sociedade, non só aos políticos. Padecémolo coas situacións dos desastres das inundacións ou dos incendios, que aínda que non son consecuencia da ordenación, esta tivo moito que ver: canles ocupadas, deficiente planificación das infraestructuras... O que si vemos nos plans xerais que estamos analizando, aínda que xa se está investindo a tendencia, porque a mensaxe empeza a calar, é que os plans eran determinaciones de expectativas urbanísticas, de clasificacións de chan, e non unha estratexia de desenvolvemento urbano. Non se pode crecer de calquera xeito.
P. ¿Era necesario suspender a achaiadura en tantos concellos?
R. É unha medida excepcional, e como tal aplicouse. Era necesario, e fixémolo en concellos de todas as cores.
P. ¿Que lle parece que moitos alcaldes teñan tamén negocios inmobiliarios?
R. Ser alcalde e promotor no mesmo concello non me parece ético nin estético. O lóxico sería que se abstivese da promoción e a construción se está no goberno municipal. O problema derívase de que exercen situacións de privilexio e confúndese interese xeral e particular. Ou máis ben abandónase o xeneral en beneficio propio. Non parece que sexa compatible. E se ademais están modificando a achaiadura, como foi nalgún caso coñecido, terán información privilexiada. Iso é claramente incompatible coa acción de goberno presidida polo ben xeral.

chúzame